niedziela, 26 stycznia 2020

13. Bea / The curse

źródło youtube

No sé cómo eso sucedió, pero mi último post desapareció de repente. ¿Tan fuerte fue para algunas personas? ¿Su contenido hizo que algunas personas se enfadaran tanto? 

Espero que no. 
Era una historia sobre México, un poco sobre el amor, el sol, el caos de las calles y dos jóvenes. 
Para ser honesto, no debería haber escrito lo mismo dos veces. 
Fue una historia completa, que salió directamente de mi mente y, lo más importante, de mi corazón, bajo la influencia del momento.
Estas emociones no se pueden repetir. Probablemente estarás de acuerdo conmigo.
Por eso no intentaré recrearlo de nuevo.
Es imposible reconstruir las emociones que acompañan a la escritura. 
Ahora siento cierto temor. ¿Se eliminará también este contenido misteriosamente? 
Tal vez lo que voy a decir ahora es una exageración, pero desde hace algún tiempo siento que alguien me está siguiendo. Cuando salgo de mi oficina cruelmente fría por las tardes, caminando entre los coches hacia la salida, veo figuras sentadas en los coches. 
Nunca miro de cerca, tengo miedo de la confrontación. Me temo que lo que mi imaginación ha creado será verdad. No me siento listo para eso. 
Cuando llego a casa por las oscuras calles del pueblo Fantasma, a veces voy más despacio. Entonces siento un extraño aire caliente a mis espaldas.  Y este olor. Lo sé. Es una mezcla de lavanda y algo... ...con algo que no puedo describir. Pero lo asocio con mi infancia.  

¿Realmente alguien me sigue? 

Al principio de este blog, dije que los libros, al igual que los coches, pueden contarnos historias, sólo hay que escuchar. Por eso empecé este blog para poder compartir historias sólo con vosotros. 
Y ahora alguien empieza a robármelas. 

¿O estoy empezando a volverme loco? Por la falta de trabajo, de responsabilidades, de familiares.
Por el hecho de que vivo en el mundo de los libros y el pasado. No con su propia vida. 

Espero que no vuelvas a aparecer para privarme de este testimonio de mi existencia. O existencia de otros.

Eso es lo que espero. 

Bea

piątek, 17 stycznia 2020

12. El camino / Franco y Gustavo

źródło własne 

źródło youtube
Spotykali się o 7:23 każdego dnia. Franco był wtedy w tramwaju, Gustavo jechał rowerem w tą samą stronę, stanowczo za blisko torów. Obydwoje wybierali się do pracy, której nie znosili.
Franco, 28 letni prawnik z Barcelony, miał ciemne włosy, piwne oczy i delikatny zarost. Jego starannie wyprasowana, biała koszula zakrywała masę tatuaży, które zapełniały większość jego torsu i ramion. Ukończył studia prawnicze i od razu dostał pracę w znanej kancelarii niedaleko placu katalońskiego. Wszyscy wróżyli mu świetlaną przyszłość, rodzice byli dumni z syna prawnika. U boku ojca sędziego pięknie wychodzili na zdjęciach. I nie tylko to, wszyscy w jego domu mieli ze sobą dobre kontakty. Mama wychowała go dobrze. Był dobry i skromny. Choć na pierwszy rzut oka przypominał Casanove. "Przydałay się jeszcze jakaś urocza, równie mądra dziewczyna u boku takiego mężczyzny i czego chcieć więcej!"...tak. Wiadomo, że miał też swoje sekrety.
Większość tatuaży były pamiątką z rocznego stypendium w Ameryce Łacińskiej. Pojechał tam za namową siostry, podróżniczki.

" Wyjedź i poczuj wolność jaką Ci ludzie w sobie noszą. Chłoń to."
Więc wyjechał. I chłonął tą wolność całym sobą.

Po powrocie nic nie było takiego samo. Nagle praca w kancelarii nie była już wymarzona. A koszula zapinana pod samą szyję zaczęła uwierać.

Nasz drugi bohater Gustavo miał 25 lat i był instruktorem na ściance wspinaczkowej w Climbat La Foixarda. Codziennie ćwiczył grupy w różnym wieku, począwszy od 9latków, a kończąc na zaawansowanych grupach. Tak naprawdę skłamałam mówiąc, że obydwoje nie znosili swojej pracy. Przypadek Gustavo był inny. Kochał góry i wykorzystywał każdy moment by się po nich wspinać. Był chaotyczny, żył wśród ludzi, a jednocześnie wydawał się być gdzieś daleko. Nosił ciuchy po swoich znajomych, jego cały dobytek potrafił spakować w spory plecak. Wsiadał  w swojego starego vana, którego sprowadziłam mu aż z Nowej Zelandii i wyruszał po nowe doznania. Chciał zarażać innych swoją pasją. Dlatego znalazł taką pracę a nie inną. Problem tkwił w jego szefowej. 45letnia, piękna, pewna siebie, świeżo rozwiedziona Angelica darzyła wielką sympatią swojego najlepszego pracownika. Można powiedzieć, że jej podejście do Gustavo było dosyć odważne i kompletnie nie na miejscu. Proponowała mu szalone rzeczy w zamian za lepsze zarobki. Jednak on nie czuł pociągu ani do większych zarobków, ani do kobiecego ciała. Sama myśl o tym, ile razy dzisiaj będzie musiał uciekać przed konfrontacją z napaloną szefową doprowadzała go do szału. Ale kochał swoich uczniów z którymi pracował, dla nich jeszcze tam tkwił.

Tak więc spotykali się wzrokiem o 7:23. Franco siedział, jak zawsze, po prawej stronie przy oknie. Gustavo swoim rowerem doganiał tramwaj i tak jechali razem przez najbliższe 10 minut drogi. Tak naprawdę nie była to para nieznajomych. Poznali się dawno temu, w innych okolicznościach. 

Po chwili tramwaj obierał lewy tor,  rower Gustavo ginął gdzieś za brudną szybą, pośród innych rowerów i samochodów.
"Do zobaczenia, przyjacielu, do zobaczenia jutro..."

Bea. 


Ya empezo


Ya desperto

Ya regreso







poniedziałek, 13 stycznia 2020

11. Carmen 2, nochevieja / La vida es sueño



                                         
                                                                     źródło youtube

La segunda parte de la historia de la entrada anterior.

Carmen está congelada. Se vio a sí misma hace años cuando estudiaba en Málaga. Llevaba su vestido favorito. Lo compró en una boutique vintage cerca de la Plaza de la Merced. Su cabello estaba muy quemado por el sol, entonces no sabía lo que era un buen acondicionador. Una gran sonrisa en su cara. Un poco alejada de la realidad, probablemente se fue de fiesta y trasnochó. Típico de ella.
Carmen se dio cuenta de que lo echaba mucho de menos.  Sabía que era entonces en Málaga donde su versión más joven dudaba en tomar una decisión importante. Ya sea para seguir los pasos de su padre. Ir al banco a hacer una beca y hacer que él se sienta orgulloso de ella o, por el contrario, decepcionarlo y hacer lo que ella siempre soñó hacer, convertirse en artista y abrir su pequeño estudio.
Carmen respiró profundamente y empezó a acercarse a su versión más joven. Después de un tiempo se encontraron con sus ojos.
Lo primero que Carmen le dijo a su versión más joven sin pensarlo fue :
"No hagas una beca en el banco de España. Conocerás a alguien allí y te enamorarás. Luego comenzará a traicionarte".
La niña se quedó un rato en silencio, con los labios ligeramente abiertos, los ojos exagerados y miró a Carmen. Ella recordó esa expresión en su cara. Siempre ponía esa cara cuando cuestionaba si debía huir de un lugar.

Después de un rato, la chica sonrió suavemente y dijo: "Prácticas en el banco, qué aburrimiento".
Ambas mujeres fueron a tomar café. Ordenaron lo que suelen beber los domingos por la tarde, café bombón. Hablaron de la vida de la joven Carmen. Por extraño que parezca, la chica no preguntó nada sobre la vida de la adulta Carmen. Así es como solía ser. Centrada en sí misma, sin preocuparse por nadie ni nada a su alrededor. Era imprudente y loca. Pero en realidad no tenía que preguntar nada, la joven Carmen sintió una conexión con esta mujer madura y hermosa que se le acercó en el jardín botánico. Estaban conectadas por un hilo invisible. No necesitaba palabras para explicarlo.

De repente, la adulta Carmen escuchó petardos. Sintió una extraña parálisis en todo su cuerpo. Cerró los ojos y entonces llegó el momento.

Se despertó. Se despertó en casa. Ir a Málaga, conocer a la versión más joven de ella misma era un sueño.

El dormitorio se veía igual. Su marido no estaba allí, así que fue a ver la habitación de sus hijos para ver si habían vuelto a casa. Y luego se asustó. Las cosas de sus hijos no estaban allí. Desaparecieron. Había caballetes ahí parados en su lugar...

Bea.

14. Bea / (nie)zapomniane historie